( από την ενότητα Θρυαλλίδες )
Εγώ που απ’ έμεινα και σ’ αγαπώ
μια ώρα σου ζητώ να μου χαρίσεις.
Απ’ τα ξενύχτια σου, απ’ τη ματιά σου, από σένανε.
Μια ώρα στα κλεφτά, μία κλεμμένη ώρα.
Μια ώρα που ρολόγια δεν μπορούν να την’ εγράψουν.
Από τη γραμμή της ζωής στην παλάμη σου,
από τον ουρανό σου.
Έτσι ώστε κανείς ποτέ να μην μπορεί να καταλάβει
πως μου χάρισες την κίνηση του κορμιού σου.
Θέλω από εσένανε αυτό που δεν μετριέται,
αυτό που όλοι προσπερνούν,
αυτό που δεν υπολογίζουν.
Έτσι ώστε δύναμη να παίρνω για να ζω,
για να μπορέσω να κοιτάζω το φεγγάρι.
Μια ώρα που κανένας από σένα κάτι δεν ζητά.
Η πιο πολύτιμη ώρα.
Η ώρα που δεν σου κοστίζει τίποτα, γιατί είσαι εσύ.
Και εγώ δεν θα θελήσω να σου κλέψω τίποτε άλλο.
Όλα δικά σου.
Οι ώρες στα ρολόγια όλου του κόσμου χάρισμά σου.
Αν είναι αυτό που σου ζητώ δυσβάσταχτο,
συγχώρα με, δεν επιμένω.
Ένα λεπτό έστω, θα μου είναι αρκετό,
αρκεί να’ναι απ’ αυτή την ώρα την κλεμμένη