Γεννήθηκα μια Τρίτη στον Πειραιά στις 21/09/1971. Μια εποχή που σύνθημα επιβίωσης ήταν η αλλαγή. Στην τηλεόραση αλλάζαμε κανάλι όταν ακούγαμε για σφαγές αμάχων και πολέμους, μάλλον για αυτή την αλλαγή μιλούσαμε. Με την μανά να δουλεύει γαζώτρια και τον πατέρα εργάτη στα εργοστάσια η μόνη ελπίδα άνετου βιοπορισμού εύρισκε καταφύγιο στις σπουδές. Τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, δύο στον αριθμό μελετούσαν καθημερινά τα μαθήματα του σχολείου πράγμα που για εμένα ήταν φρικτό. Δεν άνοιξα βιβλίο ποτέ μου. Παρόλα αυτά κατάφερα να μορφωθώ και να βιοποριστώ ξεκινώντας από τα απλά και καταλήγοντας στα περισσότερο πολύπλοκα . Δούλεψα πολύ. Ως εργάτης , υπάλληλος , ελεύθερος επαγγελματίας και γενικά η φιλοδοξία και η έντονη επιμονή μου, μάλλον επιβεβαίωσαν τους κόπους μου. Ζω όπως όλοι μας , μικρή σημασία έχουν οι λεπτομέρειες . Για την τάξη των πραγμάτων όμως ναι, παντρεύτηκα, χώρισα, έκανα παιδί, σύντροφο και γενικός έκανα και κάνω ότι περνά από το χέρι μου ώστε να τα έχω καλά με τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Στόχος μου, ξυπνώντας το πρωί βλέποντας με στον καθρέφτη να νιώθω ικανοποιημένος. Να κοιμάμαι χωρίς να με βαραίνουν τύψεις και ανασφάλειες. Προσπαθώ να μην φοβάμαι την έκθεση στον ήλιο και στους ανθρώπους, όσο επικίνδυνη κι ‘αν είναι. Να κάνω προσπάθειες ώστε να αναδεικνύω τα προβλήματα χωρίς να τα κουκουλώνω , βρίσκοντας λύσεις ακόμη κι αν δεν υπάρχουν.

Δεν χαρακτηρίζω τον εαυτό μου ποιητή. Ποτέ δεν ήμουν. Δεν διάβασα σε όλη την ζωή μου τίποτα. Ούτε ποίηση, ούτε μυθιστορήματα, ούτε λογοτεχνία. Καμιά φορά οριακά εφημερίδα. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα. Αυτός που γράφει ποίηση τί είναι;

Εγώ απλά βαρέθηκα τα ίδια. Έτσι για να περάσει η ώρα, να κάνω κάτι, ξύπνησα ένα πρωί και αποφάσισα να γράψω σε στίχους , αυτά που έμαθα, αυτά που έχω ακούσει, αυτά που έχω ζήσει, αυτά που φαντάζομαι, αυτά που βλέπω, αυτά που νοιώθω.

Μια μέρα ικανή να αλλάξει τα πάντα.

Έτσι λοιπόν διαπίστωσα ότι όλοι μας έχουμε υποχρέωση να διαβάζουμε ,να αισθανόμαστε, να ερωτευόμαστε, να σκεπτόμαστε, να σχολιάζουμε, να κρίνουμε, να συζητάμε, να βάζουμε στόχους, να τολμάμε, να ονειρευόμαστε.

Η ζωή το απαιτεί , οι εαυτοί μας , οι ψυχές μας.

Χρήστος Νικ. Σωτήρχος